مامانم تازه رفته تو اتاقش اما من هنوز یه ذره می‌ترسم. وایسا ببینم!... چشمامو می‌بندم!... الانم سرمو قایم کردم تو پتوی قشنگ صورتیم که پر از گل‌های بنفشه .

اوه! اینم «رسپینا» عروسک قشنگم. اونم یه لباس یاسی پوشیده درست مثل من  و داره با چشم‌های شیشه‌ای  و درشتش  به من نگاه می‌کنه و من از ترس محکم بغلش می‌کنم  و بهش میگم: « نترس رسپینای عزیزم!»

 امشب اولین شبیه که من تو اتاق خودم و توی تخت قشنگم  تنها می‌خوابم. مامان و بابا میگن من دیگه بزرگ شدم. ولی من یه رازی دارم! من اصلاً دوست ندارم بزرگ بشم! اما چرا بذار...، دوست دارم یه کم دیگه بزرگ بشم... اوه... .

 نه نه، اصلاً !... ولی اگرم بزرگ شدم ، دوست دارم مثل خاله مرجون بشم !

خاله مرجون خاله‌ی منه، آخ که چقدر قشنگه!........